غريب است دوست داشتن وعجيبت تر است دوست داشته شدن

وقتي مي دانيم كه كسي با دل و جان دوستمان دارد و نفس ها و صداها

و نگاه هايمان در روح وجانش ريشه دوانده به بازيش مي گيريم

هر چه او عاشق تر ما سر خوش تر ،هر چه او دل نازك تر ما بي رحم تر

تقصير از ما نيست تمامي قصه هاي عاشقانه اينگونه به گوشمان خوانده

شده اند

|+|

من پذیرفتم...

با پرواز روح به دوردست ها . در جایی اتراق خواهم داد خیال خود را
در جایی که کسی تنهاست و جسم نیازمند را به سوی آسمان
بی کران گسترده و دست های سبز و لطیف را به نیایش وا داشته.
ای تداعی کننده ی روز مبادا خواهم فهمید تو را در شب های صاف و پر ستاره ی کویر . تنها و به دور از ریا .
مونسی به سوی خود می خوانی و در آن حال صور خیال من همچو یک پرنده بال خواهد گشود به سوی فراخوان دور خلوت انتظار تو
در پی باران تا صبح روشن
کنار تو خواهم نشست...

|+|